شراب شرقی

سرو نـــاز شهر شیــرازی عزیز      بس که خوش اندام وطنّازی عزیز

برده ای آرامــش از دلهــای مــا      دلـبری پـــر غمزه و نــــازی عزیز

ازهمــان روز نخستــین بوده ای      بی سرانجــــامی و آغــــازی عزیز

گشته حیران تو عقل جنّ و انس      یکسره سحـــری و اعجـازی عزیز

بــــر فــــراز خــــانه افلاکیـــــان      طائـــری در اوج پـــــروازی عزیز

همچو دریــایـی ولــی بی انتـــها      همچو سروی و سرافـــرازی عزیز

ازکمـان قـوس ابروهـای خویش      فتنه ها چـون ناوک انـــدازی عزیز

بهر این اشعـار بی وزن و ردیف      بهترین قــــافیــــه پــــردازی عزیز

سّر خود را بــا تو میــگویم فقط      چون تو تنــــها محـــرم رازی عزیز

هر نُِت آهنگ «فانی» نام توست      شـور هــــر آهنـــگ و آوازی عزیز

چون مطلب اصلی این وبلاگ شعر هست میخواستم دو مطلب قبلی را از وبلاگ

حذف کنم. اما دیدم بالاخره این دو مطلب هم جزئی از تاریخچه پر فراز و نشیب

این وبلاگ هستند. لذا برای یادگاری و برای اینکه هیچوقت لطفی که خدا درحق

من داشت رو فراموش نکنم به پست های قبلی دست نمیزنم....  

وظیفه خودم دیدم كه در یك پست هر چند كوتاه از همه آنها تشكر كنم وبه عرض برسانم موقتا امكان به روز رسانی وبلاگ را ندارم و این وبلاگ زمانی به روز خواهدشد كه همسرم سلامتی كامل خود را بدست آورد....

برای سلامتی همسرم دعا كنید.

                                  موی دلبر

نیَم خراب جام وخراب موی دلبرم   

                            امشب خمار جام شراب موی دلبرم

با آنکه در دل تنگم شور جوانی است 

                           مست خراب و پیر شباب موی دلبرم

هر شب به زیر سقف کبود پُر از خیال

                              طفلی به انتظار شهاب موی دلبرم

درکوره راه عشق و کویری پر التهاب

                           سرگشته ای زِنور سراب موی دلبرم

مو راخضاب کرده به رنگ ساغر شراب

                        شوریده ای زِ ِرنگ خضاب موی دلبرم

آغوش گیسوان سیاهش چو مَهد من  

                        شرمنده ای زلطف وصواب موی دلبرم

هر جا که رفته منبر او در پای منبرش  

                            علّامه ای از علم خطاب موی دلبرم

دلگیرم اینچنین به کناری معتکف شدم  

                              سرگرم خاطرات کتاب موی دلبرم

صدبار گر بمیرم امید زندگی دارم     

                          من خِضر جاودانی از آب موی دلبرم

میبینی اَر که بر این در،در میزنم زیاد  

                            من سائل و گدای جواب موی دلبرم

روز حساب اگر مرا در دوزخ افکنند   

                               خاطیّ مستحقّ عذاب موی دلبرم

«فانی» همیشه گفت که تقدیرم اینچنین بوده

                        من سربریده به پیچ و تاب موی دلبرم            

                                « سلسله موی دوست»

آن صنم مِی فروش ، دلبر و دلبند ماست                      

                                             سلـسله موی او، رشتــه پیــوند ماست

خنده اگربرلب است،ازدل بی غصّه نیست

                                           اشک شب و آه صبح،معنی لبخند ماست

گر دل ما این زمان،راهی عرش خداست

                                               ماحصل زحمت، چَــشم هنرمند ماست

ما زِپی کوی دوست،بار سفر بسته ایم

                                              در طلب جانِ جان، جانِ خردمند ماست

عشوه و افسونگری،کار بُت مجلس است

                                          خواهش و منّت کشی،شیوه و ترفند ماست

گو به مغنـّی برو، جــای دگر نِی بزن

                                            این همه آوای شور، از دل خرسند ماست

ما همگی تاجریم ،  بــار شکر میبریم

                                             شهد سخنهای او،چون شکر و قند ماست

کس نشد از نسل ما،خصم مِی و مِی فروش

                                               دُرد میِ عشق دوست،نطفه فرزند ماست

لایق تاجیم و تخت، برتن خود کرده رخت

                                            عرش و زمین و سماء، پایه اورند* ماست

دل زِچه رو میرود،پیش طبیب و حکیم

                                              در سبد هر حکیم ،نسخه ای از پند ماست

در طلب مغفرت،پیش تو صف بسته ایم

                               «غین» و«الف»«فاء»و«راء»** ، اسم خداوند ماست

لوحه عهد تو را، مُهر به خون کرده ایم

                                                سوره «والذاریات» ، نامه سوگند ماست

«فانی» اگر دم به دم،نعره به مستی زند

                                                 نشـئه مادامِ او ، ازمـِی  بیــرجند ماست 

*تخت                   

** غافر                                

                                               خضری بیاید ای کاش

                          خضری بیاید ای کاش، مِی در پیاله ریزد

                                                        یا باده محبّت ، در جام لاله ریزد 

                          نوروز  نو رسیده ، گل در چمن دمیده 

                                                   دشتی گل و شکوفه ،برآن کلاله ریزد

                         عید است و وقت مستی،جامی بده به دستی

                                                    کاندرخزان همیشه، مِی از پیاله ریزد

                         در این بهار زیبا،بر روی دشت و صحرا

                                                  ابر از صراحی خود،باران و ژاله ریزد

                        عید آمد و دگر بار،بر روی زلف لیلا

                                                        باران رحمتش را، جلّ جلاله ریزد

                        با آنکه وقت مستی است،اما طبیب و ساقی

                                                  در جام«فانی» امشب، تنها غساله ریزد

                       چندین غزال رعنا ،بر سینه می خرامند

                                                      صد فتنه در دل ما، چشم غزاله ریزد

                       از داغ هجرت دوست،«فانی» همیشه نالد

                                            اشک از دو دیده چون خون، با آه وناله ریزد        

                                   شوق وصال

 باز به ســـر شوق وصـــال آمده        آمده امـّـــا بــه خیـــــال آمده

دیـده عجب تشــنه دیــدار اوست        آن شب بــی مثل ومثـال آمده

حال که امشـب شده مهمـــان دل         فرصت دیــــدارو مجــال آمده

آمده در خواب من امّا چــه حیف        تیز گریز و چو غـــــزال آمده

بیت دو ابـروی  تــــو درهرغزل        مظهر خوبـــی و جمـــال آمده

پُر شده ازسوسن  و سنبل چـمن        باد بهـــاری ز شمــــــال آمده

در پس آن زلف پُرازپیچ  و تاب         زهره و ناهیــــد و هلال آمده

نقطه لـب زیــر لــب آیـــد عجب!        روی لبـت نقــطه زخـال آمده

شـــاه سر افراز تـو در ملک دل         با چــه شکوهی و جلال آمده

پیر به ما گفته که در کیش عشق        بوسـه بـه معشوقه حلال آمده

دردل ایــن دیـــده خونـــاب رنگ        چشـمه اشکی چــه زلال آمده

جام تهی گشته وجان خسته است        غصّـه وغــم درد و ملال آمده

هرچــه غزل گفتم همــه هیچ بود         وصف تو در گفته محال آمده

«فانی» از این مسئله حیران شده       حّــــل معمـّــا به ســـوال آمده             

                                    مرغ دل

 مرغ دل در هوست شوق پریدن دارد

                         در هوای تـــو دلــم میل تپــیدن دارد

در بهاران که هوا عنبر و مُشک افشان است

                         لاله از گـلشن و گلـزار تو چیدن دارد

گذر باد بهاری به چمن جان بخشد

                         چونکه از جانب کوی تو وزیدن دارد

ما چو پروانه به دور لب او چرخانیم

                         شربت از شهد لب غنچه مکیدن دارد

جلوه ای کردی و عالم ز عدم پیدا شد

                        این همه جلوه گری گفتن و دیدن دارد

کوس رحلت چو از این گوشه ویرانه زدند

                          به سر کوی تو دل قصد رسیدن دارد

طرّه زلف تو گر غمزه کند با یاران

                         غمـزه طـــرّه زلـف تــو خریــدن دارد

حوریان تُنگ شکر بر سر خوان آوردند

                         شهد جــــام تو مرا لب به گزیدن دارد

ما نخواهیم مِی سرخ وقدح سیمین را

                         باده از جــــام لبــــان تو چشیدن دارد

یوسف حُسن توراهرکه درآن محفل دید

                         سر انگشـــت تحــــیّر بــه بریدن دارد

دل ما چون به غلامی رُخت مامور است

                        منّت موی  تو را میـــل کشیــــدن دارد

از ید موسوی اش معجزه دیدن دارد

                        با دَم عیسوی اش حــکم دمـــیدن دارد

باده غیرت از آن کاسه قدسی خوردیم

                       خون دل از رگِ مـا امــر جهـــیدن دارد

گفته«فانی» سخن لطف تو بیش از صد بار

                       سخن از لطف تو صد دفعه شنیدن دارد

                                     پادشاه ژنده پوش

زمين سرخ وهوا نيلي ومات است              عـــزاي پـــادشـــاه كـائنــــات است

سخن از پادشاهي ژنده پوش است              طعــامش لقمه اي نان بيـــات است

سخن ازنام نيكوي حسين (ع)است              صفاتش بهترين ها در صفات است

اميــري كرده بــا امربـــه معروف               رهش همواره نهي ازمنكرات است

سخنـهايــي از او دارم به خــــاطر               كه آن ازبهترين حرف ونكات است

شهـــادت پيــشه كن آزاده انســـان              بشر را عاقبت  روزي ممـات است

سخـــن ازحـــق چو آيد درميــــانه               دريغش كـي زِابنـــاء و بنــات است

هــرآنكــس شربت حّب اش بنــوشد              كجـــا لب تشـــنه آب فــــرات است

نـه تنها خضر از آن بــاده بود حّـي              كه عالم حّي  از آن ماءالحيات است

زهــي گمــره كـــه ميخواهد دليـلي               چه حــاجت به دليلي يا ثبـــات است

نبي (ص)فــرموده اي عــالم بدانــيد           حسين(ع)است آنكه كشتي نجات است

به خون او نام خود را جاودان  كرد              چـه حــاجت برمركّب يـا دوات است

به «فاني» گو مسلمـان گشتم از نـو             حسينم (ع) قبـله هنـگام صلات است

 طوفان بلا آمده با سیل جنون               پیچـیده تمـام دشت در پیـله خون

گر دشمنتان مدّعی پیروزیست              سرهای شما چرا بلند است کنون

«بر مشامم ميرسد هر لحظه بوي كربلا         بـر دلم ترسم بمـاند آرزوي كربــلا»

«تشـنه آب (حياتم) اي عجـل مهلت بده»        تا بنوشم باده از جام و سبوي كربلا

                                          ملك الاملاك

تــا دل گذرش بــه ملك الملاك افتـــاد             يادم به همــــان قصّه  غمنــــاك افتاد

يـــادم زِ حسيــن(ع) و اهل بيتش آمد            اشكـــم به رخ و گـــونه نمنـــاك افتاد

چشمـــان دلــــم به كربلا راهـــي شد            چشمـــم به همـــان مردم نــاپاك افتاد

انــدردل من شعله اي از آتــش كيـــن            زان مردم بــي شعــور وادراك  افتاد

اعمــاق زميــن هم الـعطش مي گـويد             يادم به همــان ســـاقي بي بـــاك افتاد

شدظهروزمين زِخون حق رنگين شد             هر گوشــه بدنهــاي پر از چـاك افتاد

تيــري به گلوي تشــنه اي پاســـخ داد           چون تيروكمان به دست ضحّاك افتاد

گويـــي كه قيــامت شده بر اهل حـرم              چون چشم زنـان به زين وفتراك افتاد

آتـــش زميــان خيـمه ها شعله كشـــيد             پاهـــاي برهنــــه روي خــاشاك افتاد

هنــگام غــروب آفتـــاب انـــدر دشت             صد پــاره شد آفتــاب و بر خاك افتاد

سرهـــاي محبّــان حسين ابن علي(ع)            از روي بدن چه تيــز و چـالاك افتاد

سرهــا همه بـار ديــگر انــدر معراج              بر نيـــزه آن لشـــگر سفـّـاك افتـــاد

حك گشـــته فســـانه تـو اندر دل مــــا             چون تيـشه به دست مرد حكـّاك افتاد

روشن شده مشعل حســـين(ع)اندردل             زان آتـــش دل شعــله در افـلاك افتاد

ازهيبت حضرت حسين ابـن علي(ع)              حوري و مَلك به سجده بر خـاك افتاد

بر زخــــم دل «فاني» دلـــداده زِكف               فرياد حسـين(ع) علاج وتريـاك افتاد